W okresie Odrodzenia zmieniło się wiele dziedzien w życiu ówczesnych ludzi, a raczej rozumienia tychże dziedzin, dochodziło do wielkiego rozwoju wielu z nich. Sztuki wyzwolone oraz mechaniczne również nabierały nowego znaczenia. Tak nieużyteczna w poprzedniej epoce rzeźba została przez wielu uznana za sztukę wyzwoloną. Sam Leonardo da Vinci nie uznał go jednak za sztukę użyteczną, za to malarstwo było dla niego czymś ponad przeciętnym i bardzo potrzebnym człowiekowi. Określił je więc mianem sztuki wyzwolonej.

Spór artystów zaowocował bardzo pozytywnie, gdyż w krótkim czasie właśnie malarstwo oraz rzeźbę określono mianem sztuk „rysunkowych”. Pozwoliło to na następne kroki w kierunku oddzielenia sztuki od rzemiosła. Przytaczano więc wiele przykładów oraz dowodów na to, że rzemiosło a sztuka to dwa odrębne zagadnienia. Przyjęto ogólny pogląd, że podstawą sztuki jest wiedza, co oznacza, że jest ona swoistym rodzajem nauki.

Już w 1648 roku założono kademię sztuk pięknych we Francji, gdzie uczono malarstwa oraz rzeźby. Taki stan rzeczy jedynie potwierdził i usankcjonował stan oddzielenia artystów od rzemieślników. Nadal jednak sytuacja nie była przejrzysta, gdyż pokrewieństwo sztuki oraz nauki dawało prawo określania artystów mianem uczonych.

<<< >>>