Pod koniec XVII wieku zaczęto sobie uświadamiać, że wiedza w sztuce nie jest faktorem absolutnym ani wystarczającym. O ile artyście brakuje smaku, talentu oraz fajntazji, nie odniesie on sukcesu w żadnej z dziedzin sztuki. Tak więc oddzielono od siebie rozumienie nauki oraz sztuki.

O ile przyjęto już do wiadomości różnice pomiędzy sztuką rzemieślniczą, naukową oraz sztukę współcześnie rozumianą, powstał problem nadania nazwy tej trzeciej. Tworzono różne jej nazwy oraz określenia jak np.: sztuki „szlachetne”, „muzyczne”, „pomysłowe”, „wytworne”... W XVIII wieku przyjęto ostatecznie określenie „sztuki piękne”, które używane jest do dziś. Do grupy sztuk pięknych zaliczano: architekturę, malarstwo, muzykę, poezję, rzeźbę, taniec, wymowę oraz teatr, w którym łączyły się wszystkie poprzednie. W roku 1750 A. Baumagarten głosił teorię wspólnoty klasowej wszystkich sztuk pięknych. Goethe jednak sprzeciwiał się takiemu rozumowaniu i nie zgadzał się na podporządkowanie jednej teorii tak różnych kwestii, jakimi są literatura a plastyka.

Zaistniałe spory zapowiadały następną systematykę oraz rozwój sztuk pięknych.

Wróć <<<

Literatura jest sztuką pisaną, która zawiera chcrakterystyczne wątki typowe dla danego okresu historycznego oraz do narodu. Taką


Teatr jest pewnym rodzajem widowiska uprzednio zaplanowanym i ukształtowanym. Występujący aktorzy niejako udają


Rzeźba to następna dziedzina sztuk plastycznych rozwijana prawdopodobnie we wszystkich kulturach od czasów najdawniejszych. Głównymi materiałami stosowanymi w tej dziedzienie są: kamień, drewno, metale, glina oraz


Malarstwo zapewne jako najstarsza gałąź sztuki, mająca swe początki już w czasach człowieka pierwotnego, budzi ogromne


Czym byłby człowiek bez idei, marzeń, pragnień i całej gamy uczuć, jaką w sobie nosi? Chociaż nie jesteśmy jedynymi stworzeniami żyjącymi na Ziemi,